Etibarlı bettinq şirkəti 1xBet XX əsrin ən yaxşı azərbaycanlı futbolçularından birinin xaricdəki karyera mərhələsi ilə bağlı maraqlı detalları xatırlayır.
Tam açılmamış hekayə
Betis, Albasete və Portuqaliyanın Setubal klublarında çıxış, İspaniya La Liqasının bürünc mükafatçısı statusu – bu nailiyyətlər bu gün də azərbaycanlı futbolçular üçün əlçatmaz görünür. Halbuki, gənclər arasında Avropa çempionluğunu qazanan istedadlı hücumçu Vəli Qasımov daha böyük uğurlar qazana bilərdi, əgər xroniki diz problemləri və Slavişa Yokanoviçin kobudluğu olmasaydı. Serb futbolçu sərt ayağa girmək ilə ayaq barmaqlarından ikisini sındıraraq Vəli Aydınoviçi 5 aylıq sıradan çıxarmışdı. Amma Vəlinin beynəlxalq karyerasından daha xoş xatirələri də var.
Betis-ə necə düşdü
1992-ci ildə 24 yaşlı Qasımovun oyunu Avropa klublarının skautlarından çoxlu müsbət 1xBet rəylər Azerbaycan topladı. Bombardirimizlə Brügge və Atalanta kimi klublar maraqlanırdı, lakin Vəli Betisə getdi.
«Əvvəlcə bunun real olduğuna inanmadım. Amma sonra Betis-in prezidenti gəldi və söhbətdən sonra hər şeyin ciddi olduğunu anladım. Komanda o vaxt ikinci divizionda çıxış edirdi, amma məqsəd Premyera vəsiqə qazanmaq idi. Bu mənə xoş gəldi».
Möhtəşəm bir şeyin bir hissəsi olmaq hissi
İspaniyanın ən məşhur klublarından biri olan və böyük ambisiyalara sahib olan Sevilya təmsilçisi yalnız ikinci cəhddə Premyera vəsiqə qazanmağı bacardı. Qasımov da öz töhfəsini verdi – iki mövsümdə 39 oyunda 9 qol vurdu. Təəssüf ki, zədələr səbəbindən 1994/1995 mövsümündə, komanda La Liqada sensasiyalı şəkildə 3-cü yeri tutanda, o yalnız üç dəfə meydana çıxa bildi.
Qasımovun karyerasında ən yaddaqalan hadisələrdən biri, Betis azarkeşlərinin elitaya qayıdışı münasibətilə təşkil etdiyi parad oldu.
«Sevilyada, vağzalda bizi təxminən 20 min adam gözləyirdi. Orada yaxınlıqda bir körpü vardı. Bizi görən kimi azarkeşlər körpünün üstündə hoppanıb rəqs etməyə başladılar. Ciddi şəkildə qorxurduq ki, körpü uçacaq. Sonra təxminən üç saat şəhər boyunca həmin izdihamla birlikdə hərəkət etdik. Bəziləri gülürdü, bəziləri isə sevincdən ağlayırdı. Bunu sözlərlə ifadə etmək çətindir – bunu hiss etmək lazımdır. Onlarda maraqlı bir ənənə də var. Nəsə böyük bir hadisə baş verəndə şəhərdə müəyyən bir fəvvarənin ətrafında toplaşır, mahnı oxuyub rəqs edirlər – yəni bayram edirlər. Biz yüksək liqaya vəsiqə qazandığımızda da belə olmuşdu, sonradan üçüncü yeri tutanda da».
Maradona və Villarreal yanından ötüb keçdi
Vəli Qasımov 1995/1996 mövsümünün sonunda xəstəxana çarpayısından izləyirdi ki, onun Albasetesi Premyeranı tərk edir. Komandada qalmaq mümkün olmadı və yeni klub axtarışına çıxmaq lazım gəldi. Futbolçu seçim kimi Sequnda təmsilçisi Esixanı seçdi, lakin sonradan bu qərarına yəqin ki, sevinmədi.
Üstəlik, daha cəlbedici variantlar da var idi. Qasımov hətta Maradona ilə birgə Boka Xuniorsda oynaya bilərdi. Lakin həmin vaxt futbolçunun həyat yoldaşı uşaq gözləyirdi və Vəli də dəfələrlə etiraf etmişdi ki, qəfil hər şeyi atıb planetin o biri başına yollanmağa hazır deyil.
Vəli Qasımovla Vilyarreal da maraqlanırdı, lakin 1996-cı ildə bu klub İspaniya standartlarına görə hələ ikinci dərəcəli sayılırdı. «Sarı sualtı qayıq»ın gələcək uğurlarını qabaqcadan görmək üçün inanılmaz bir uzaqgörənlik lazım idi. 1999-cu ildə Vilyarreal ilk dəfə Premyera yüksəldi, XXI əsrdə isə iki dəfə Çempionlar Liqasının yarımfinalına çıxmağı bacardı və mütəmadi olaraq avrokuboklarda iştirak edir.
Ayağın ölçüsü uyğun deyil
Portuqaliya elitasında Vitoriya Setubalda çıxışlar Vəli Qasımovun karyerasındakı son parlaq anlar oldu. 2 mövsümdə o, 41 oyunda 15 qol vurdu. Lakin baş məşqçi Manuel Fernandes zarafatla azərbaycanlıya dedi: «Niyə bu qədər az qol vurursan? Bax mənim ayağımın ölçüsünə – 40-dır, səninki isə 42. Mən 300 qol vurmuşam, deməli sən ikiqat artıq vurmalısan».
